تبليغاتX

JavaScript Codes JavaScript Codes مگذار غبار غم همچنان بر تن خسته ام بماند

 

در تاركي اين شهر غم

شمعي روشن كردم

ولي ندانستم شمع هم

نمي تواند در اين

شهر غم به كمك مسافر

بيايد و مسافر بايد

با تاريكي عشق صبر

كند  همين طور  كه

پروانه خواست صبر كند

ولي نتوانست  و پركشيد

و من را رها كرد ولي

تو كمكم كن و با من همسفر

شو و با من باش....

             

   

 

نوشته شده توسط شقایق در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387 ساعت 16:40 | لینک ثابت |

                           

                                       شمیم حضوری تو را می شناسم

                                        تو از جنس باران تو از جنس دریا

                                   تو عشقی تو شوری تو را می شناسم

                                        برای گذشتن از احساس پوچی

                                       تو رمز عبوری تو را می شناسم

                                       همیشه برای غم و غصه هایم

                                   تو سنگ صبوری تو را می شناسم

                                       تو از وسعت سبز آئينه هايي

                                 تو ار جنس نوری تو را می شناسم


نوشته شده توسط شقایق در پنجشنبه بیست و دوم فروردین 1387 ساعت 12:30 | لینک ثابت |

من پذیرفتم که عشق افسانه است        این دل درد اشنا دیوانه است

 

می روم شاید فراموشت کنم              با فراموشی هم اغوشت کنم

 

می روم از رفتنم شاد باش               از عذاب دیدنم ازاد باش

 

گر چه تو تنها تر از من می روی      ارزو دارم که توعاشق شوی

 

ارزو دارم بفهمی درد را                تلخی برخوردهای سرد را

نوشته شده توسط شقایق در یکشنبه هجدهم فروردین 1387 ساعت 13:29 | لینک ثابت |

               تو مثل راز پاييزي و من رنگ زمستانم

        چگونه دل اسيرت شد قسم به شب نمي دانم

             تو مثل شمعداني ها پر از رازي و زيبايي

          و من در پيش چشمان تو مشتي خاك گلدانم

              تو دريايي تريني ، ابي و ارام و بي پايان

               و من موج گرفتاري اسير دست طوفانم

             تو مثل اسماني مهربان و ابي و شفاف

              و من در ارزوي قطره هاي پاك بارانم

            نمي دانم چه بايد كرد با اين روح اشفته

         به فريادم برس اي عشق من امشب پريشانم

           تو دنياي مني بي انتها و ساكت و سرشار

          و من تنها در اين دنياي دور از غصه مهمانم

        تو مثل مرز احساسي قشنگ و دور و نامعلوم

          و من در حسرت ديدار چشمت رو به پايانم

            تو مثل مرهمي بر بال بي جان كبوترها

         و من هم يك كبو تر تشنه ي باران درمانم

           بمان امشب كنار لحظه هاي بيقرار من

     ببين با تو چه رويايي ست رنگ شوق چشمانم

     تو مثل لحظه ا ي هستي كه باران تازه مي بارد

     و من مرغي كه از عشقت فقط بي تاب و حيرانم

   تو مي ايي و من گل مي دهم در سايه ي چشمت

       و بعد از تو منم با غصه هاي قلب سوزانم

    تو مثل چشمه ي اشكي كه از يك ابر مي بارد

         و من تنها ترين نيلوفر رو به گلستانم

         تمام ارزوهايم زماني سبز مي گردد

  كه تو يك شب بگويي ، دوستم داري تو ، مي دانم

         غروب اخر شعرم پر از ارامش درياست

     و من امشب قسم خوردم تو را هرگز نرنجانم

به جان هر چه عاشق توي اين دنياي پر غوغاست

     قدم بگذار روي كوچه هاي قلب ويرانم

بدون تو شبي تنها و بي فانوس خواهم مرد

   دعا كن بعد ديدار تو باشد وقت پايانم

 

نوشته شده توسط شقایق در دوشنبه پنجم فروردین 1387 ساعت 11:28 | لینک ثابت |

نوشته شده توسط شقایق در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386 ساعت 8:47 | لینک ثابت |

رفیق من. سنگ صبور غم ها . به دیدنم بیا که خیلی تنهام

هیچ کی نمی فهمه چه حالی دارم . چه دنیای رو به زوالی دارم

مجنونم و دلزده از لیلی ها . خیلی دلم گرفته از خیلی ها

نمونده از جوونیهام نشونی . پیر شدم پیر تو ای جوونی

تنهای بی سنگ صبور . خونه سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست . موندی و راه چاره نیست

اگر که هیچ کس نیومد سری به تنهاییت نزد

اما تو کوه درد باش طاقت بیار و مرد باش

اگر بیای همون جوری که بودی کم میارن حسودها از حسودی

صدای سازم همه جا پر شده هر کی شنیده از خودش بیخوده

اما خودم پر شدم از گلایه هیچی ازم نمونده جز یه سایه

سایه ای که خالی از عشق و امید همیشه محتاجه بمونه خورشید

رفیق من . رفیق خوب روزها

 به دیدنم بیا که خیلی تنهام

                                         (  تقديم به كسي كه فقط به خاطر او دوباره برگشتم )

نوشته شده توسط شقایق در دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386 ساعت 15:25 | لینک ثابت |

نوشته شده توسط شقایق در چهارشنبه بیست و چهارم بهمن 1386 ساعت 15:30 | لینک ثابت |

Yبرگرد بی تو بغض فضا وا نمی شود

یک شاخه یاس عاطفه پیدا نمی شود

در صفحه دلم تو نوشتی صبور باش

قلبم غبار دارد و معنا نمی شود

بی تو شکست و پنجره رو به آسمان

غم در حریم آبی دل جا نمی شود

دریای تو پناه نگاه شکسته است

هر دل که مثل قلب تو دریا نمی شود

می خواستم بچینم از آن سوی دل گلی

اما بدون تو که گلی وا نمیشود

                            

نوشته شده توسط شقایق در چهارشنبه بیست و چهارم بهمن 1386 ساعت 12:44 | لینک ثابت |

سلام به دوستان عزيزي كه زحمت ميكشن سر ميزنن و نظر ميدن.

اين دفعه واقعا شرمنه ام دير تونستم اپ كنم.و واسه خودم دليل دارم.يسري مشكلات بودكه هنوز حل نشده ولي اميد وارم حل بشه.

من به خاطر مشكلاتم خيلي كم كار شدم اگه مشكلم حل بشه ميتونم بهتون سر بزنم و زود به زود اپ كنم.

برام دعا كنيد.

نوشته شده توسط شقایق در جمعه دوازدهم بهمن 1386 ساعت 16:4 | لینک ثابت |

                               

بگذار آن باشم که در کوهساران با تو گام برمیدارم

بگذار آن باشم که در کنار تو گل میچیند

بگذار آن باشم که ژرفای احساسات خود به او میگویی

بگذار آنباشم که رازهایت را به اومیگویی

بگذار آن باشم که در غم به سوی او می روی

بگذار آن باشم که در شادی همراه او میخندی

بگذار آن باشم كه...

                

نوشته شده توسط شقایق در یکشنبه هفتم بهمن 1386 ساعت 19:48 | لینک ثابت |

عصر ما عصر فريف عصر اسم هاي غريبه .                       

  عصر پژمردن گلدون قطره سياه تو بارون .

         شهر ما سرش شلوغه وعدهاش همش دوروغه.

                آسمونش پر دوده قلب عاشقاش كبوده .

                            خونه هامون پر نرده پشت هر پنجره پرده .

                                       قفسها پر پرنده لبهاي بدونه خنده .

                                                 چشمها خونه ي  سواله مهربون شدنه ماهه .

                                                                    نه براي عشق ميلي نه كسي به فكر ليلي .

نوشته شده توسط شقایق در شنبه ششم بهمن 1386 ساعت 22:23 | لینک ثابت |

ماهي به اب گفت تو اشکهاي مرا نميبيني چون من در اب زندگي ميکنم.... اب پاسخ داد: اما مي توانم اشکهاي تورا احساس کنم چون تو در قلب منی.

نوشته شده توسط شقایق در شنبه ششم بهمن 1386 ساعت 22:8 | لینک ثابت |

خوش به حال آسمون كه هر وقت دلش بگيره بي بهونه مي باره ... به كسي توجه نمي كنه ... از كسي خجالت نمي كشه... مي باره و مي باره و... اينقدر مي باره تا آبي شه... ‌آفتابي شه...!!! کاش... کاش مي شد مثل آسمون بود... كاش مي شد وقتي دلت گرفت اونقدر بباري تا بالاخره آفتابي شي... بعدش هم انگار نه انگار كه بارشي بوده!

نوشته شده توسط شقایق در شنبه ششم بهمن 1386 ساعت 19:30 | لینک ثابت |

نوشته شده توسط شقایق در شنبه ششم بهمن 1386 ساعت 16:33 | لینک ثابت |

نوشته شده توسط شقایق در جمعه پنجم بهمن 1386 ساعت 23:41 | لینک ثابت |

سرنوشت من
شايد ان روز كه سهراب نوشت : تا شقايق هست زندگي بايد كرد ... خبري از دل پر درد گل ياس

نداشت بايد اينجور نوشت هر گلي هم باشي چه شقايق چه گل پيچك و ياس زندگي اجباريست فهرست اصلی
دوستان
امکانات

کلیه ی حقوق این وبلاگ توسط شقایق محفوظ است.طراحی شده توسط شقايق.